..๐ ปล่อย ๐..
หรือ... ปล่อยวาง...
คือ การที่จิตใจเรา ละวางความขุ่นข้องในจิต..
หรือจะเรียกว่า ความทุกข์.. ซึ่งคือความอึดอัดในจิต ขุ่นข้องหมองใจ
ความทนได้ยาก.. ซึ่งจริงๆแล้ว ขึ้นชื่อว่า "ทุกข์"
ไม่มีใคร อยากได้ อยากมี เพียงแต่ไม่รู้..ไม่เข้าใจ ธรรมชาติ ของจิต
... การฝึกปล่อยวาง ความทุกข์ใจ ...
คือการเรียนรู้ลักษณะพื้นฐาน ลักษณะธรรมชาติของจิตหรือ ตัวคิด ของเองเรานี่แหละ...
--- --- ---
ธรรมชาติของจิต...มีลักษณะชอบเกาะ ชอบเกี่ยว (เกาะอยู่กะอดีต และ อนาคต)
จิตมีลักษณะบังคับไม่ได้ แต่สิ่งที่จะเข้าไปจัดการได้ คือสติ...
การฝึกสติ .. เราสามารถฝึกได้ ตลอดทั้งวัน ..
ลองสักเกตุดูนะคับ เวลาที่เราเผลอตัว(ทางพระเรียกหลง คือโมหะ)
พอเราเผลอตัว..จิตเราก็จะชัดส่าย..วิ่งไปโน่น...อดีต..
ไม่ก็ไปคำนึงถึง อนาคต.. จิตไม่ได้อยู่กะปัจจุบัน...
แต่พอมี สติคือความรู้ตัวเกิดขึ้น..จิตที่ชัดส่าย ก็จะมารู้ปัจจุบัน ..
....ว่า"เอ๊ะ!เราไปคิดถึง เขา..ทำไม?..คิดเรื่องนั้น เรื่องนี้ทำไม??...
...นี่คับ พอความรู้สกตัวเกิดขึ้น... ถ้าเราสังเกตุดู ก็จะเห็นว่า เรื่องที่คิดฟุ้งซ่าน นั้นหายไป...
มาอยู่กะปัจจุบัน ตรง "เอ๊ะ!" ตรงนี้แทน... นี่แหละคับ "สติ"
นี่แหละคับ ธรรมชาติของจิต เป็นอย่างนี้..
พอเรามี..สติ..รู้ตัวขึ้นมา ก็พาตัวเองออกจากวังวนของความคิดนั้นซะ...
คือหางานให้จิตและกายทำ ...เช่น ไปออกกำลังกาย ไปช็อปปิ้ง
ทำงานให้เยอะไว้ อย่าอยู่คนเดียว อย่าปล่อยตัวเองให้ว่าง
เพราะถ้าว่างเกินไป จิตจะเข้าไปจมแช่ ...อยู่ในอารมณ์ที่เศร้าหมองนั้น..
การจมแช่ในอารมณ์นี่แหละ คือจิตที่ทำร้ายตัวเอง ...
เพียงแต่ทุกขณะที่ หันไปทำอย่างอื่น... ก็ต้อง สำรวจอาการของจิต..
ว่ามันเบาขึ้น มันสบายขึ้น เวลาที่ไม่ไปคิดถึง เรื่องเศร้าๆนั้น
..พอเห็นอย่างนี้..จิต..ก็จะจดจำด้วยตัวของเขาเอง..จิตจะเรียนรู้ ด้วยตัวเอง..
ว่าอะไรคือ สิ่งดี..อะไรคือสิ่งไม่ดี
(มีความเห็นที่ถูก..เรียกมีวิชา.. ไม่ใช่วิชาในทางโลกนะ 
..)
....ยกตัวอย่างเช่น ...เรารู้จัก มีด..เคยใช้มีด ทำอะไรสารพัด
เราก็คิดว่าเรา รู้จักมีด ครบทุกชนิด..
ต่อเมื่อ เราไปเจอกระจกแตก..บาดมือ..เลือดออก..."เจ็บ"
จิตเราก็จะบันทึกลงไปในความจำเอง..ว่า นี่กระจกแตก ก็สามารถ ใช้แทนมีดได้นะ
ต่อไปเราเจอกระจกก็จะ ระวังเอง...มันเป็นธรรมชาติ ของมันอย่างนั้นเอง...
ขอเพียง เราทำการฝึก..
....สติ....เอาไว้
******
ป.ล. ตอบคุณเลดี้ ช้าไปนิค คงไม่ว่ากันนะ คับ ซึ่งอาการของสติที่จะเข้าไป ตัด ตัวโลภ โกรธ หลง ได้ขาด.. คือต้องฝึกสติ จนมีความว่องไว ..รู้เท่าทันอารมณ์ ต่างๆๆ ที่มากระทบ.. คือ ทันกัน ก่อนที่ความโกรธ จะเกิด...แต่เจ้าความทุกข์ใจ เนี้ย. มันคือ สภาวะของอารมณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว การที่จะตัดให้ได้ทันทีนั้นจึง ..."ยาก"
จึงต้องใช้ "กุศโลบาย"
เพื่อพา จิตที่เกาะกับอารมณ์ นั้นๆ ออกมาจาก .... "ห้วงความคิดนั้น"
ยิ่ง... "อยาก" ให้คลาย ก็จะไม่คลายได้ง่ายๆ ..ขอให้ฝึก.. "เอ๊ะ!!" ในปัจุบันขณะ
ตัด.. เป็นช่วงๆไปคับ...เพื่อไม่ให้ จิต จมแช่ในอารมณ์ เศร้าหมองนาน เกินไป
เดี๋ยวจะเป็น โรค ซึมเศร้านะคับ ...อิอิอิ 
ดังตฤณ